Opowiadanie Carrowa

(ciąg dalszy opowiadania Niamh)

Słońce wschodziło, budząc tym las. Ciemny ogier kłusował między drzewami, w powietrzu unosił się wilgotny zapach rosy. Koń powoli przyśpieszał, jakby coś go spłoszyło. Biegł teraz polaną na, której końcu zmienił się w człowieka. Ciemnowłosy obejrzał się czy wszystko ma na sobie, ubrał płaszcz i ruszy do pobliskiego młyna, gdzie pracował. Jednak przejście tego kawałka zajęło mu trochę więcej czasu niż przypuszczał.

- Przepraszam za spóźnienie - krzykną otwierając drzwi.

- A, nasz pan spóźnialski - krzyknął młynarz – Jaka była umowa?

- Pracuje tu dopóki nie spóźnię się dwa razy.- powiedziałem.

- No właśnie, a to był drugi raz. Bardzo mi przykro ale będę cie prosił o wyjście.

- Proszę o jeszcze jedną szansę.- zaczął chłopak

- Miałeś ją. Proszę wyjdź. - powiedział młynarz.

- A więc do widzenia - wyszedł rozzłoszczony.

Pobiegł w las.  Nie oglądając się za siebie. Po chwili przystanął, oddychając ciężko. Usiadł na ziemi i zaczął mówić do siebie.

- Spokojnie, oddychaj, nie przemienisz się. Poskrom to dasz rade.

Siedział tak borykając się z emocjami. Kiedy mu przeszło po niewiadomo jakim czasie, ruszył do gospody. Usiadł przy barze. Często tu przebywał, więc znał i lubił barmana.

Był to starszy człowiek, o lekkim zaroście i ojcowskim spojrzeniu.

- Witaj Carrow. Co cię tak wcześnie sprowadza? - zapytał choć pewnie domyślał się powodu.

- Młynarz mnie wylał, nie wiesz może czy ktoś nie szuka pracownika? - zapytał chłopak.

- Szkoda, lubiłeś tę prace. Co do twojego pytania. Nie o uszy mi się nie obiło by ktoś szukał- odparł - ,ale wiesz możesz mi pomóc na polu, może nie dostaniesz dużej zapłaty ,ale zawsze to coś.

- Oczywiście, dziękuje.- odparł młodzieniec z entuzjazmem - Co mam zrobić?

- Powyrywać wszystkie chwasty które zostały po zimie. - odpowiedział starzec podając mu łopatę opartą o ścianę.

- Dobrze zabieram się do pracy- odpowiedział - Do widzenia. - dodał w drzwiach i ruszył na pole.

Trochę mu to zajmie gdyż tego roku zima nie była taka sroga i chwasty mało ucierpiały. Zajął się pracą i nawet nie zauważył że zbliżają się ku niemu dwie osoby.

- Witaj! - usłyszał nagle dwa głosy obok siebie. Kobiecy i męski

- Carrow. Prawd ? - zapytał mężczyzna stojący przy kobiecie

- Tak z kim mam przyjemność?- spytał

- Na imię mi Niamh a on - wskazała na chłopaka - nazywa się Corvus.

- Miło  cię poznać - odezwał się chłopak

- No mi was też miło poznać. - odparł chłopak. - właściwie to koniec na dziś. Przejdziemy się ? - zapytał

- Jasne czemu nie. - odparli oboje ochoczo.

- Długo tu mieszkasz? - zapytała Niamah.

- No już trochę czasu tu jestem. - odparłem

- Mieszkasz sam? - zapytała

- Tak. Mieszkam sam. - odparłem już troszkę poirytowany.

- Dlaczego?- zapytała

-  Ciekawska jesteś. – powiedział po czy odparł -To nie jest takie proste do opowiedzenia.

- Rozumiemy - wtrącił się chłopak - powiesz kiedy indziej.

Szli chwile przez las w milczeniu. Carrow  wpadł na głupi pomysł jak rozluźnić atmosferę.

- To co może mały wyścig?- zapytał.

 [Niamh, Corvus co dalej wasza decyzja… ścigamy się?]