Wielu sądzi, że zmiennokształtni to ludzie obciążeni klątwą, która sprawia, że zmieniają się w dzikie zwierzęta. Te twierdzenie wzięło się ze starej legendy, według której grupa ludzi sprzeciwiła się bogom, a ci przeklęli ich i nałożyli na nich ciężar wiecznie niezaspokojonego głodu, instynktu, który przyćmiewał rozsądek.
Oczywiście, ten opis zmiennokształtnych jest w istocie niepoprawny. Polimorficy to oddzielny gatunek posiadający cechy fizyczne odróżniające ich od ludzi, elfów czy jakiejkolwiek innej rasy istniejącej w Naerne.
Zmiennokształtni występują w każdej części kontynentu, choć ich rasa znacznie rozrosła się na południu, gdzie nie byli nękani przez wojny i głód tak często, jak chociażby na wschodzie czy dalekiej północy.
Polimorficy z reguły nie lubią, gdy mówi się o nich głośno. Z racji swojego fizycznego podobieństwa do ludzi mają w zwyczaju wtapiać się w tłum w ludzkich miastach i udawać normalnych mieszkańców. Niewielu obywateli zauważa ich ponadprzeciętny wzrost (większość zmiennokształtnych jest o 10-15 cm wyższa od ludzi) lub drobne zęby, których jest stanowczo za dużo (komplet uzębienia u polimorfików to 44 sztuki). Niezauważalne różnice pozwalają im na ukrywanie się wśród innych gatunków, co robią już od dobrych kilku wieków.
Zmiennokształtnych z reguły dzieli się na trzy grupy: aktywnych (drapieżniki, mięsożercy), pasywnych (roślinożercy) oraz zmiennych (wszystkożercy). Ich zachowanie, nawet w ludzkiej formie, w dużej mierze zależy od ich zwierzęcego wcielenia. Naprawdę rzadko zdarza się wyjątkowo agresywny polimorfik-owca lub posłuszny, grzeczny wilk.
Cechą charakterystyczną tej rasy (a także jej największym przekleństwem) jest niemożność panowania nad zwierzęcym instynktem. Pragnienie przemiany w dzikie zwierzę jest silne niczym długo powstrzymywany głód narkotykowy - polimorfik, który długo nie wcielał się w swą drugą postać staje się agresywny, traci rozum i jest w stanie robić wiele nierozsądnych rzeczy. Nierzadko właśnie próby uleczenia się z osobliwego "uzależnienia" sprawiały, że zmiennokształtni ujawniali się wśród ludzi, a z racji na swoje zachowanie byli dotkliwie karani bądź nawet zabijani.
Większość ras pała niechęcią do polimorfików. Jest to spowodowane ich zwierzęcą naturą, często "dzikimi" i "bestialskimi" zachowaniami. To prawda, błędem jest określić zmiennokształtnego człowiekiem, lecz nie można także powiedzieć, że jest on potworem. Niestety, ogóle uprzedzenie i wiele przesądów sprawiło, że obecnie na świecie zostało niewiele polimorfików, którzy przez ostatnie wydarzenia muszą się ukrywać.
Zmiennokształtnych z reguły dzieli się na trzy grupy: aktywnych (drapieżniki, mięsożercy), pasywnych (roślinożercy) oraz zmiennych (wszystkożercy). Ich zachowanie, nawet w ludzkiej formie, w dużej mierze zależy od ich zwierzęcego wcielenia. Naprawdę rzadko zdarza się wyjątkowo agresywny polimorfik-owca lub posłuszny, grzeczny wilk.
Cechą charakterystyczną tej rasy (a także jej największym przekleństwem) jest niemożność panowania nad zwierzęcym instynktem. Pragnienie przemiany w dzikie zwierzę jest silne niczym długo powstrzymywany głód narkotykowy - polimorfik, który długo nie wcielał się w swą drugą postać staje się agresywny, traci rozum i jest w stanie robić wiele nierozsądnych rzeczy. Nierzadko właśnie próby uleczenia się z osobliwego "uzależnienia" sprawiały, że zmiennokształtni ujawniali się wśród ludzi, a z racji na swoje zachowanie byli dotkliwie karani bądź nawet zabijani.
Większość ras pała niechęcią do polimorfików. Jest to spowodowane ich zwierzęcą naturą, często "dzikimi" i "bestialskimi" zachowaniami. To prawda, błędem jest określić zmiennokształtnego człowiekiem, lecz nie można także powiedzieć, że jest on potworem. Niestety, ogóle uprzedzenie i wiele przesądów sprawiło, że obecnie na świecie zostało niewiele polimorfików, którzy przez ostatnie wydarzenia muszą się ukrywać.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz